سفر

بايد برم سفر، اونم از نوع اجباريش. معمولا سفر بايد با خودش شادی و آرامش به ارمغان بياره، اما برای من ظاهرا اين قانون صدق نمی کنه ، مخصوصا وقتی که مقصدم آنجا است. هنور بعد از سالها از فکر سفر به آنجا نگرانم می شم. از موقعی که فکر رفتن به سرم راه پيدا می کنه تا موقعی که قصدم به عمل در می ياد، شور و نگرانی دست از سرم بر نمی داره . اوج اضطرابم هم موقعی است که پاس به دست در انتظار ورودم و يا باز زمانی که در انتظار خروجم. در هر صورت حالا که در راهم و از تصميمم هم منصرف نخواهم شد.