هفت ساله بودم که مادر، من و برادرام و همراه خودش کرد. از ويرانه های افغانستان گذر کردیم. کوچ درد آوری بود، فراموش کردن همه خاطرات کودکی، که جز درد چيز مهمی نبود البته، درد گرسنگی و تهی زندگی کردن.
تصوير خيابون تهران فراموشم نمی شه وقتی مادرم رو به حرم ايستاد و با صدای بلند گريه کرد و خودش و بچه هاش و به امام رضا سپرد در عين معصوميت.
کنار خيابون بودیم و بی هيچ پناهی روی کوله باربی کسی، تو خواب و بيداری صدای حاجی اومد که دو روز اينجا چه می کنيم؟ مادرم توضيح داد و حاجی شد سايه خدا رو زمين، واسه مادرم.
خونة قديمی که بهتر از خونة خودمون بود با فرش کف پوش شده بود. حاجی بود که چند روزی غذا بهمون داد. چرخ خياطی واسه مادر خريد و برادرام رو سپرد جایی به اعتبار خودش به شاگردی و من شدم همبازی بچه هاش. خونش بزرگ بود و دلش بزرگتر، رو ديوارهای اتاقها آثاری از زلزله زده های طبس دیده می شد" یادگاری از دست مهر". حياط بزرگی بین دل ما و دل حاجی بود پر از درخت های انگور، سيب، به، ياس و ده تا سپيدار به صف کنار ديوار. مادر می دوخت و چرخ می چرخيد و صداش تو تمام حياط می پيچيد.
مهر حاجی پيچيد و خونه شد پر از هم ولايتی ها، آشنا و غريب. کی احساس غربت کرديم؟ سنی و شيعه معنا نداشت، اصلإ حاجی سنی بود يا شيعه؟ لهجه هامون يکی شد. ما ايرانی حرف می زديم اونها افغانی اونها افغانی می خنديدند ما ايرانی، خونه شد شهر ما. حرمت داشت حاجی که اعتراض همسايه ها رو نمی شنيديم. ما ميدو نستيم اونم می دونست که اجاره ای که می داديم هيچ ارزشی نداشت جزبرای حفظ غرور ما، يه خونه با ده ها خانواده كه پناهنده شده بودند به قلب بزرگ حاجي تو اون سالهاي وحشت و هراس. اتاقش دادگاه ما بود و دعوا هامون اونجا تموم ميشد و دلها مون قرص که صبور باشيم،که آينده از ماست.
مادر که مريض شد، خون بالا آورد. حاجی گفت: خون جگرشده!
مادر که مرد گرْيه حاجي و دْيدم،حاجی دفنش کرد، حاجی مراسم گرفت، و شد همه کس ما. سليم و زن داد، نعيم درس خوند و برگشت افغانستان که مجاهد بشه، غفار و ترک داد و سر پرستی زن و بچه هاش و به عهده گرفت تا دوباره زیر نگاه حاجی قد کشيد، مجتبی شد سرايدار خونه و مغازه هاش و برای من مراسم گرفت، همون جایی که برای دخترش گرفت با لباس سپيد ی که مثل دلش بود و فرستادم خونه بخت.
وقتی قرار شد افغانی ها برگردند کشورشون به همه جا سر زد و مقاومت کرد، پناهمون داد و نگذاشت آب تو دل ما تکون بخوره. نگاهش و صلابت عصاش به دنيا میارزيد.
حاجی مرز نمی شناخت، حاجی لهجه نمی شناخت، حاجی دين و مذهب واسش فرق نمی کرد حاجی اهل دل بود و جنس نگاه و قيمت ميگذاشت.
حاجی که مرد دلم ريخت. دل همه ما، حتی دل مادرم زير خاک!
سالها از اون روزها ميگذره روزی که تو خيابون تهران از زير برقع حاجی و ديدم با قد بلند و نگاه نافذ.
حالا اين گوشه دنيا نشسته ام و چشم به راه حاجی ها که نان و گرسنکی و با هم تقسيم کنيم. اينجا يه حاجی پيدا می شه که گلنار منو پناه بده؟.

سلام ... من جواب را دادم و یکی دیگر آمد همان حرف را زد بدون اینکه اول بخواند و به من گفت کور ... نمیدونم بخندم یا عصبانی بشم

az badbakht shodan melyoonha irani ,be khaater e bikaari,fesaad,mavaad mokhader ,ghatl,... ra poshtibani nakonim.

faghat mitoonam begam gom shid az keshvar-e maa biroon,
zaloo haye kasif.

لینکتون رو آخر متنم گذاشتم

مرسي. شاد باشيد.

سلام دوست نادیده
واقعا حرکت زیبائی رو شروع کردین و من ازش حمایت میکنم
مرسی

دوستان عزيز!
خسته نباشيد دفاع از انسانيت موجب می‌شود انسان‌تر شويم. در واقع با اين کار ما داريم از شرافت خود دفاع می‌کنيم.

"با ياد خدا"

من از شما متشكرم بخاطر اين احساس مسئوليتي كه بعنوان يك انسان ،نسبت به حقوق پاي مال شده’ مهاجرين افغاني در ايران داريد .

"من به افغاني بودنم افتخار مي كنم "و به همه’ كسانيكه به يك نوعي به افغانيها توهين مي كنند ياد آوري مي كنم كه فراموش نكنيد كه "دنيا روزي با شما و روزي هم بر شما خواهد بود ."

من هم در مورد مهاجرين افغاني يه سري مطالبي رو تو وبلاگم مي نويسم يه سري بهش بزنيدwww.hezare3.persianblog.com