هر روز می ياد می شينه روی درخت جلوی پنجره اطافم. اين روزا شده تنها منظره مورد علاقه ام . از خواب که بيدار می شم يکراست می رم سراغش، دلم حتا شور هم می زنه که نکنه امروز نيومده باشه. کاراش برام خيلی آشناست، تنها يش، بالا نشين بودنش و بلند پروازيش.... يک جورايی مثل دل خودم!
همه ما دل هاي بلند پروازي داريم اگه اجازه بدن و ... مثل اون كه اگه آدما نخوان نمي تونه اونقدر بلند پرواز باشه ما آدما خودمون هم نمي دونيم داريم با اين سرعت كجا مي ريم .
Posted by: katibe_nevis at May 21, 2004 06:32 PMتك ماكارون (Alone at the top)
Posted by: . at May 22, 2004 08:56 AM