کوتاه درباره رمان ناتنی

..."اگر چه هر گستاخی در تن، نشانه ی عشق نيست، عشق بدون دليری تن معنا ندارد.اندازه ی عشق با سخاوت تن مشخص می شود. اين جرات بدن است که آن را سخاوتمند می کند."

رمان ناتنی حکايتی است تلخ، حکايت تلخ تن، تن عاشق. ناتنی حکايت بازگشت است، شناخت و  تسويه حساب. بازگشت  به خود، شناخت خود و تن خود تسويه حساب با هر آنچه که روزی ضد تن بوده وهست. ناتنی حکايتگر تن است وتنها. تنهای تنها، تن های  دلير ، تن های سخاوتمند. 

ناتنی روايت ديرينه عشق است وتن، عاشقی است و عشق ورزيدن. ناتنی  روايت کهنه از عاشقی برآمدن و در عشق مردن است. روايت عشق ورزيدن است به تن، تن عاشق. که ناتنی تن را تنهازمانی تن می بيند که عاشق است، که : "تن در  عشق است که تن می شود. بی عشق تن تنها يک جسد است!"

رمان ناتنی قصه زن است.زن داستان ناتنی اما نه مادر است نه خواهر و نه همسر. او نه از جتس لکاته است و نه از جنس زن اثيری. زنان ناتنی تنها زنند و ازجنس تن و هر يک تکرار شده در ديگری.

در ناتنی عشق عمدتا مفهومی زمينی دارد. عشق، عشق است به انسان وجسم او .عشقی که با وجود ظاهر افلاطونيش باطنی کاملاخاکی دارد.

ناتنی باوجود ظاهر عاشقانه اش يک رمان اجتماعی است. تصويری است عريان از جامعه ای بسته، مريض و پليسی.

جامعه ای ميان مايه ای که در آن عشق ورزيدن گناه است، همرنگ نبودن، مرض ، و تاوان دگر انديشی بسيار گزاف.