زنده بگور

آقای پندار را می شناسيد!؟
آقای پندار مرد خوشبختی بود، خيلی خوشبخت،
با تمام دلايل بزرگ خوشبختی.
اوشهروندی آرام و وظيفه شناس است نه با کسی دشمنی دارد و نه با هيچ سياستی مخالفت. هيچ دليل کوچکی که خاطرش را بتواند اندکی مکدر کند در زندگی اش وجود نداشت البته تا آن شب.
تا آن شب که کابوس ديدن های آقای پندارشروع شد.
هرشب، کابوسی ترسناک آرام و خزنده به سراغش می آمد ووحشتی به جانش می انداخت که لرزان و خيس عرق از خواب می پريد، در رختخواب می غلتيد، با چشمانی باز به سقف خيره می شد و تصميم می گرفت ديگر نخوابد، اما مگر میشد؟ با سنگينی پلک ها چه می توان کرد.
خودش را در کفن سفيد، زير انبوهی از خاک می ديد. صدای دور شدن عزادارن را می شنيد. می خواست برخيزد،چشم هايش را باز کند ، فرياد بزند، کمک بخواهد اما نمی توانست. خاک به قفسه سينه اش فشار می آورد. هراسان از خواب می پريد...

سرانجام به اصرارخانم به پزشک خانواده مراجعه کرد، بی نتيجه. روانپزشکان مجرب وانواع روش های درمانی فرنگی، چينی و ژاپنی را امتحان کرد اما متاسفانه همه راه ها بدون نتيجه .
یک روز، موقع ديدن فيلمی در تلويزيون فکر بکری به سرش زد. فکری که به سر هيچ طبيب ماهری خطور نمی کرد:
وصيت کرد که در تابوت و با يک موبايل خاکش کنند.
این فکر واقعا معجزه کرد. بعد از آن تا مدتها راحت می خوابید تا آن شب.
صدای پای خاکسپاران دور می شد، چشم هايش را باز و سنگينی موبايل را روی سينه اش احساس می کرد. بسختی دست می کرد تلفن را بر می داشت، شماره می گرفت ، صدايی از آنطرف به گوشش می رسید که می گفت:
_مشترک مورد نظر در دسترس نمی باشد!