"High Hopes"

PINK FLOYD

Beyond the horizon of the place we lived when we were young

In a world of magnets and miracles

Our thoughts strayed constantly and without boundary

The ringing of the division bell had begun

Along the Long Road and on down the Causeway

Do they still meet there by the Cut

There was a ragged band that followed in our footsteps Running before time took our dreams away Leaving the myriad small creatures trying to tie us to the ground To a life consumed by slow decay

The grass was greener The light was brighter With friends surrounded The nights of wonder

Looking beyond the embers of bridges glowing behind us To a glimpse of how green it was on the other side Steps taken forwards but sleepwalking back again Dragged by the force of some inner tide

At a higher altitude with flag unfurled We reached the dizzy heights of that dreamed of world

Encumbered forever by desire and ambition There's a hunger still unsatisfied Our weary eyes still stray to the horizon Though down this road we've been so many times

The grass was greener The light was brighter The taste was sweeter The nights of wonder With friends surrounded The dawn mist glowing The water flowing The endless river

Forever and ever

از ما تنها آنچيزی باقی می‌ماند که در آيينه ديده می‌شود

ساعت شش بعد از ظهر آخرين جمعه پاييز
مردی پنجره را بست
و سايه‌ی خود را در آيينه‌ای جذام گرفته حلق‌آويز کرد

"A Thousand Kisses Deep"

LEONARD COHEN

The ponies run, the girls are young,

The odds are there to beat.

You win a while, and then it’s done –

Your little winning streak.

And summoned now to deal

With your invincible defeat,

You live your life as if it’s real,

A Thousand Kisses Deep.

I’m turning tricks, I’m getting fixed, I’m back on Boogie Street. You lose your grip, and then you slip Into the Masterpiece. And maybe I had miles to drive, And promises to keep: You ditch it all to stay alive, A Thousand Kisses Deep.

And sometimes when the night is slow, The wretched and the meek, We gather up our hearts and go, A Thousand Kisses Deep.

Confined to sex, we pressed against The limits of the sea: I saw there were no oceans left For scavengers like me. I made it to the forward deck. I blessed our remnant fleet – And then consented to be wrecked, A Thousand Kisses Deep.

I’m turning tricks, I’m getting fixed, I’m back on Boogie Street. I guess they won’t exchange the gifts That you were meant to keep. And quiet is the thought of you, The file on you complete, Except what we forgot to do, A Thousand Kisses Deep.

And sometimes when the night is slow, The wretched and the meek, We gather up our hearts and go, A Thousand Kisses Deep.

The ponies run, the girls are young, The odds are there to beat . . .

هذيان های پاييزی

فکر می‌کنم کجا بودن نبايداهميت چندانی داشته باشد، بيش از هر چيزی اين اهميت دارد که موقع رفتن آدم فراموش نکند خودش را با خود ببرد، مهم خود را جا نگذاشتن است و بس.

تهوع

من خودم تنها زندگی می‌کنم، تنهای تنها. هرگز با کسی حرف نمی‌زنم، چيزی نمی‌ستانم، چيزی نمی‌دهم. دانش‌اندوز به حساب نمی‌آيد. چرا، فرانسواز خانم صاحب کافه راندوو دشمينو هم هست. اما مگر با او حرف می‌زنم؟ گاهی، بعد از شام که برايم آبجو می‌آورد، ازش می‌پرسم:
"امشب فرصت داريد؟"
هيچ وقت نه نمی‌گويد و من دنبالش به يکی از اتاق‌های بزرگ طبقه اول که ساعتی يا روزانه اجاره می‌دهد می‌روم. به‌اش پول نمی‌دهم: با کيفی دوجانبه عشقبازی می‌کنيم. از آن لذت می‌برد (روزی يک مرد احتياج دارد و بجز من خيلی‌های ديگر هم هستند) و من به اين نحو خودم را از بعضی افسردگی‌هايی که علتشان را خوب می‌دانم می‌پالايم. اما به زحمت چند کلمه‌ای بين ما رد و بدل می‌شود. فايده‌اش چيست؟ هر کسی به کار خود، وانگهی، در نظر او من قبل از هر چيز مشتری کافه‌اش هستم. موقع کندن لباسش می‌گويد:
" راستی اسم نوشابه اشتهاآور بريکو را شنيده‌ايد؟ چون‌که تو اين هفته دو تا مشتری ازش می‌خواستن. آنها مسافر بودند، لابد تو پاريس نوشيده بودندش. اما من دلم نمی‌خواهد چيزی را که نمی‌شناسم بخرم. اگر برايتان اشکالی ندارد جورابهايم را در نياورم."
"ژان پل سارتر"

طاعون

فريادهای شادی را که از شهر برمی‌خاست می‌شنيد و به ياد می‌آورد که اين شادی پيوسته در معرض تهديد است. زيرا می‌دانست که اين مردم شاد نمی‌دانند، اما در کتابها می‌توان ديد که باسيل طاعون هرگز نمی‌ميرد و از ميان نمی‌رود، و می‌تواند ده‌ها سال در ميان اثاث خانه و ملافه‌ها بخوابد، توی اتاق‌ها، زير‌زمين‌ها، چمدان‌ها، دستمال‌هاو کاغذ پاره‌ها منتظر باشد و شايد روزی برسد که طاعون برای...

طاعون

... اما روشن است که شما قادريد در راه يک انديشه بميريد. و من از آدم‌هایی که در راه انديشه می‌ميرند، خسته شده‌ام. من به قهرمانی عقيده ندارم، می‌دانم که آسان است. به اين نتيجه رسيده‌ام که کشنده است. آنچه برای من جالب است اين است که انسان زندگی کند و از آن چيزی که دوست دارد بميرد...

آلبر کامو

نامه های بی مخاطب

...راستی می‌خواستم برايت بنويسم که چندين روز است قصد کرده‌ام برای خريد شادی به بازار بروم، البته اگر اين بی‌حالی بی‌وقفه امان بدهد...

ميان پرده

در دامنه کوه
يک غروب در پاييز
سيزيف زير يک درخت نشسته است، به سنگ بزرگی تکيه داده، پا روی پا انداخته، سيگاری گوشه لب دارد، به دور دست، جايی در آسمان نگاه می‌کند و به ريش خدايان می‌خندد.

COMFORTABLY NUMB

ويژگی اين قطعه از The Wall ، در واقعی بودن اتفاقی است که در حال رخ دادن است، در خارج ديوار، دنيايی که حتما نبايد بهتر از پشت ديوار باشد.
زمانی به اجرای برنامه گروه باقی نمانده است اما از پينک خبری نيست.او با حالی کاملا پريشان خودش را در اتاق هتل زندانی کرده است. برنامه بايد به هر شکل ممکن اجرا شود. در را می شکنند و برای پينک دکتر می آورند.
دکتر او را معاينه می کند . پينک را بايد با تزريق مواد مخدر آماده کنند.
پينک در حين معاينه به کودکی اش باز می گردد.
زمانی که موش مريضی را پيدا و باخود به خانه برده و بيمار شده است. پينک از درد سوزن فرياد می زند. و کرم هايی را می بيند، که در بدنش خانه می گذارند.
دو مرد او را به طرف ماشينی که در انتظارشان است می کشانند. پينک در حال فاسد شدن است. ماشين در خيابان های شهری بزرگ در حرکت است. بدن فاسد شده در حال تجزيه شدن است. هر لحظه تکه ای از بدن پينک جدا می شود، آنقدر که ناگهان پينک چديدی از زير پيکر فاسد ظاهر می شود. پينک جديد در لباس رهبری فاشيست ظاهر می شود، رهبر فاشيستی مانند همه رهبر ان ديگر ...

Van Morrison with Roger Waters

تبليغ The Departed فيلم جديد Martin Scorsese رو می ديدم ، صدای Van Morrison رو در زمينه فيلم شنيدم.
COMFORTABLY NUMB
فکر کنم سال 90 بود که Van Morrison و Roger Waters اين قطعه رو باهم خوندن، در اجرای زنده The wall در برلين .

"Hello?
Is there anybody in there?
Just nod if you can hear me.
Is there anyone home?
Come on, now.

I hear you're feeling down. Well I can ease your pain, Get you on your feet again. Relax. I need some information first. Just the basic facts, Can you show me where it hurts? There is no pain, you are receding. A distant ship's smoke on the horizon. You are only coming through in waves. Your lips move but I can't hear what you're sayin'. When I was a child I had a fever. My hands felt just like two balloons. Now I got that feeling once again. I can't explain, you would not understand. This is not how I am. I have become comfortably numb. Ok. Just a little pinprick. There'll be no more ...Aaaaaahhhhh! But you may feel a little sick. Can you stand up? I do believe it's working. Good. That'll keep you going for the show. Come on it's time to go. There is no pain, you are receding. A distant ship's smoke on the horizon. You are only coming through in waves. Your lips move but I can't hear what you're sayin'. When I was a child I caught a fleeting glimpse, Out of the corner of my eye. I turned to look but it was gone. I cannot put my finger on it now. The child is grown, the dream is gone. I have become comfortably numb. "