مدتی پشت در معطل شدم تا در با صدای قژقژ چندش آوری باز شد. انگار در آهنی دالان متروکی را بعد سالها بازمی کنند. از صدای در، تنم مورمور شد . چشم‌هايم را بستم. وقتی باز کردم، چارچوب در باز شده پيکر مچاله‌ی پيرزنی سياهپوش را در خود قاب گرفته بود. نور شمعی که از پشت می‌تابيد آنقدر ضعيف نبود که چين و چروک صورتش را بپوشاند. رو سری ‌ای سياه، سپیدی مويش را نپوشانده‌بود. جواب سلامم را نداد اما از جلوی در کنار رفت تا وارد شوم. سالن نيمه تاريک مرددم کرد. داخل شوم يا نه؟ چند شمع در گوشه و کنار سوسو می‌زدند. چيز زيادی نمی‌ديدم. داخل شدم. پيرزن در را پشت سرم بست.
بنظرلال می آمد، پس پشت خط چه کسی بود؟ جنس صدا قابل تشخیص نبود اما صدا، صدايی ساييده شده نبود؛ صدای اين پيرزن نمی توانست باشد.
در را که بست سرش را پايين انداخت و به‌طرف انتهای سالن به‌راه افتاد. راه رفتنش عادی نبود. با هر قدمی، بدنش به یک طرف لنگر می‌انداخت، يک جور با فلاکت خود را روی زمين کشيدن بود. به دنبالش رفتم.
چشمم به تاريکی عادت کرد اما بازهم چيزی نديدم. چيزی برای ديدن نبود. خانه خالی بود. خالی از هر وسيله‌ای. تنها چيزی که به‌چشم می‌خورد، پرده‌های سياهی بودند که ديوارها و پنجره‌ها را پوشانده بودند.اگرخانه پنجره‌ای داشت.
پیرزن در سياهی راهرو فرو رفت و من به دنبالش کشيده می شدم. در انتهای راهرو پشت دری بسته، لحظه‌ای ايستاد. در را به‌داخل هل داد و از جلوی آن کنار رفت. داخل شدم . پيرزن هم به‌دنبالم وارد شد و در را بست.
دو شمع اتاق را روشن می کردند. به اطراف نگاه کردم. چيزی جر يک تخت آهنی در اتاق نبود. چند قدم به طرف تختخواب رفتم.
منشاء بوی بد با بدنی برهنه‌، بر روی شانه، رو به در، روی تخت افتاده بود.حجمی وارفته که در وسط تخت پخش شده بود وخرخر می‌کرد. تنها قسمت شکل گرفته‌ی بدنش، شکمی باد کرده‌ بود. سرتاسر بدنش را مو پوشانده زن يا مرد بودنش را نمی‌شد تشخيص داد.از شکمش که می گذشتی، مثل يک لکه جوهر سياه پخش شده بود، که هیچ حجمی نداشت.
از دهانم صدايی مثل سلام خارج شد. جوابی نداد؛ صدای خرخرش بلندتر شد. سينه‌اش با هر دم و بازدم، به شدت و نامنظم، بالا و پايين می‌رفت.
جلوتر رفتم. جايی که بتوانم صورتش را ببينم. چشم‌ها و دهانش بسرعت باز و بسته می شدند. نگاهش بی‌حرکت به سقف خيره مانده و آب دهانش تمام بالش را خیس کرده بود. صورتش از لکه وتکه‌های غذا پر بود
گلوله‌اي چرک و مو دستش را هر چند لحظه یکبار دراز می کرد و به سختی چیزی از سينی کنار تخت بر می‌داشت، بین انگشتهایش می‌مالید و در دهانش فرو می‌کردو آن را فرو می‌داد. چه می‌خورد؟ قابل تشخيص نبود.
نمی‌دانم چقدر گذشت که به یاد آوردم برای چه به اينجا آمده‌ام. احساس عجز می‌کردم.
به پیرزن که پشت سرم ایستاده بود، نگاه کردم. درچهره‌‌اش هیچ‌چیز غير از چين وچروک نبود. به کندی پلک می‌زد. آنقدر بی‌تفاوت، که ربط تمام این بی‌ربطی‌های هجوم آورده به ذهنم را با خودش قطع می‌کرد. خواستم چیزی بپرسم که سرش را پایین انداخت و لنگرخوران از اتاق بیرون رفت.